O PODRÓŻACH

Po ciężkiej, nieprzespanej nocy zjedliśmy śniadanie. Pierwszy raz byłam na takiej wysokości i mimo, że nie odczuwałam większych dolegliwości, problem ze snem miałam jak większość naszych "współlokatorów" w pokoju. Najbardziej jednak dokuczał fakt, że zrobienie kilku kroków pod górę męczyło jakbym niosła na plecach 40 kg. Straciłam także apetyt co przy wysiłku, który nas czekał było problemem, jak się później okazało...   W schronisku poznaliśmy dwóch Czechów, którzy postanowili przyłączyć się do naszej trójki. Z jednej strony cieszyło mnie, że grupa będzie liczyła 4 osoby + przewodnik Giorgi - w kupie siła jak mówią ;-) Z drugiej jednak, bałam się, że będę słabym ogniwem i nie dam rady. W takiej sytuacji cała grupa musiałaby zejść razem ze mną. Czułam presję i strach zwłaszcza, że panowie byli doświadczeni i wysportowani. A ja? Kiedy czasem słucham wypowiedzi znanych alpinistów, himalaistów którzy opowiadają jak wielką przyjemność sprawia im wspinaczka w tak wys...

Pierwszy wieczór spędziliśmy w miasteczku u naszej znajomej Mai, która prowadzi hostel "Polish House" . Bardzo fajne miejsce, pyszne jedzenie i domowa atmosfera. Tam spotkaliśmy się z naszym przewodnikiem, który sprawdził wszystkie rzeczy jakie zamierzaliśmy zabrać. Dokładnie obejrzał nasz ubiór i sprzęt. Okazało się, że moje buty nie są odpowiednie i musiałam wypożyczyć inne. Całe szczęście w miasteczku jest wypożyczalnia, którą prowadzi polka Ewa. Niestety ceny dość spore ale jeśli nasze życie i powodzenie wyprawy ma zależeć od takiego szczegółu, warto zapłacić. Następnego dnia o godzinie 7:00 przyjechał po nas Giorgi (przewodnik) i samochodem ruszyliśmy do Cminda Sameba, małej świątyni, którą wybudowano na wysokości 2170 m n.p.m. Monastyr znajduje się na szlaku prowadzącym do schroniska Betlemi. Da się do niego dojechać samochodem z napędem na 4 koła. Obecnie budowana jest asfaltowa droga więc dostęp do niej będzie dużo łatwiejszy. Ja namawiam jednak wszystki...

Miasteczko znajduje się na szlaku Gruzińskiej Drogi Wojennej, która rozpoczyna się w Tbilisi i kończ we Władykaukazie na terenie Osetii  Północnej. Nazwa Stepancminda (Święty Szczepan) pochodzi od mnicha, który zbudował przy transkaukaskim szlaku erem (klasztor pustelniczy). Piękne położenie miasta u stóp góry Kazbek sprawia, że jest to jedno z miejsc najczęściej odwiedzanych przez turystów. Wpis o mojej pierwszej podróży w te okolice znajdziecie na moim blogu: ------> DROGA WOJENNA Najważniejsze miejsce w Stepancminda to plac Aleksandra Kazbegiego, pisarza, który po skończeniu studiów w Tbilisi, Petersburgu i Moskwie postanowił wieść życie pasterza w Stepancminda właśnie. Napisał słynną nowelę "Ojcobójca" opowiadającą o kaukaskim rozbójniku Kobie, który chronił biedaków przed wyzyskiem bogaczy. Miejscowość od 1925 roku nazywana była "Kazbegi". Za czasów rosyjskich upamiętniono w ten sposób urzędnika (pradziadka Aleksandra Kazbegiego), kt...

Jest decyzja- jest bilet na samolot do Kutaisi. Przyleciałam i ruszyłam prosto do Batumi gdzie miałam spędzić noc z grupą znajomych. Z jednym z nich następnego dnia ruszyliśmy w stronę miejscowości Stepancminda (dawniej Kazbegi). Stepancminda położone jest na wysokości 1750 m n.p.m i leży u stóp góry Kazbek. A jak tam dotarliśmy? Żółtą maszyną ;-)

...są na każdym kontynencie. Niższe i wyższe. Im wyżej tym zimniej, za to widoki piękniejsze. W zimie da się zjechać z nich na nartach. Taka właśnie do niedawna była o górach moja wiedza. Zimno, wysoko i wielki wysiłek. Cel? Nieznany :D Niezrozumiały ;-) Muszę jednak przyznać, że widok gór zawsze budził we mnie szacunek i podziw. Bedąc pod Araratem czy Kazbekiem myślałam - kiedyś tam wejdę. Jak można porwać się na Kazbek mając zero doświadczenia? można. Ale wszystko trzeba zrobić z głową.  Kazbek to nie Bieszczady, które zdążyłam poznać. Kazbek to trudna technicznie góra pełna niespodzianek. Znajduje się w Gruzji, a jej wysokość to 5045 m n.p.m.

Dużo zmian nastąpiło w ostatnich 3 latach mojego życia. Wyjechałam na 6 miesięcy do Gruzji. Tam pracowałam na rzecz najbardziej potrzebujących. Po powrocie firma, w której pracowałam zamknęła się i zamiast szukać kolejnego pracodawcy postanowiłam poświęcić czas dalszej pomocy w Gruzji. Spełniłam także dwa ogromna marzenia podróżnicze: -  najdalsza podróż (Kamczatka)  -  najdłuższa podróż (Tajlandia, Laos i Kambodża). Relacje można czytać na blogu.   Jednak czas beztroski musiał się skończyć. Rachunki trzeba płacić i szara rzeczywistość kazała wrócić na stare tory.   Nie zmieniły się jednak moje wielkie miłości. Najwspanialsze jest to, że pasję podróży mogłam połączyć z pomocą potrzebującym.   Dziś pracuję zawodowo, a po pracy jestem wolontariuszem Fundacji "Serce dla Kaukazu". Mój wolny czas poświęcam dzieciom, biednym rodzinom i starszym, chorym mieszkańcom Kaukazu.     Postanowiłam na blogu opowiedzieć Wa...

O Dawid Garedża pisałam już w kwietniu --->   POST Z KWIETNIA Pogoda wówczas nie dopisała i nie mogliśmy wejść na szczyt góry gdzie znajduje się druga część obiektu. W ostatni weekend udało pojechać się raz jeszcze :-) pogoda tym razem trochę lepsza... :-) Monastyr usytuowany jest przy granicy z Azerbejdżanem i jego kawałek znajduje się na ziemi sąsiada. Gruzja chce zamienić z Azerbejdżanem sporny teren na inny, ale druga strona nie zgadza się na to... Tym sposobem mogę śmiało powiedzieć, że byłam w Azerbejdżanie :-) Fotki autorstwa x KK :-) dziękuje :-)

Nocny spacer :-)

Wizyta mojej koleżanki Agi w Gruzji zainspirowała mnie do napisania posta :-) wspólnie udało się dojechać do pięknego Rezerwatu Lagodechi. Celem naszej wędrówki jednym ze szlaków był wodospad Gurgeniani, którego wysokość sięga 40 metrów. Niesamowite widoki, piękna przyroda i brak turystów!!! rewelacja! Rezerwat zajmuję powierzchnię 22 266 ha. Znajduje się na wysokości od 400 m n.p.m do 3 500 m n.p.m.   Otoczony jest przez ziemie azerbejdżańskie i rosyjskie. Rezerwat założony został w roku 1911, a inicjatorem jego powstania był polski botanik Ludwik Młokosiewicz. Nieskażona cywilizacją natura i dziewicze lasy na peryferiach Gruzji... Polecam!

...wracam :-) Mój pobyt w Gruzji zmienił nieco moje plany na najbliższe miesiące...  Tak to bywa, życie potrafi zaskoczyć nas w najmniej spodziewanym momencie i wskazać nową, zupełnie inną drogę, którą możemy podążyć, zmieniając jednocześnie wszystko. Kwestia tylko czy wskoczymy w ten nowy nurt i damy się ponieść. Jedni powiedzą, że to szaleństwo inni, że odwaga, czasem usłyszysz, że to ucieczka. Ja zapisałam na kartce wszystkie za i przeciw... Największy argument aby pozostać na znanych torach  to bliscy i przyjaciele. Oni są naszym domem, a ten trudno opuścić. Jednak decyzja podjęta, bilet kupiony... Dziś piszę tego posta z Gruzji :-) Przyjechałam tu na dłużej :-)  Witaj przygodo...  Chcę poznać ten kraj lepiej i przekazać na blogu możliwie dużo informacji i ciekawostek. ZAPRASZAM DO GRUZJI !!!

... skalne miasto. Najwspanialsze ze wspaniałych. System wykutych w skale komnat i korytarzy na wysokości 1300 m n.p.m.. Miasto zaczęło powstawać w czasie panowania króla Jerzego III (1156-1184). Przed trzęsieniem ziemi w XIII w. cały zespół miejski był szczelnie ukryty wewnątrz masywu Wyżyny Eruszeckiej, a do środka prowadziły zamaskowane tunele, których wyloty znajdowały się w pobliżu rzeki. "Miasto róż" bo wardi znaczy po gruzińsku róża. Legenda głosi jednak, że nazwa nadana została przez Tamar, królową. Kiedy była mała, bawiła się w chowanego z wujem w budowanym właśnie mieście. Kiedy nie mógł jej znaleźć zawołała: "Ak war, dzia!" co znaczy: Jestem tutaj wujku :-) Miasto ma trzynaście pięter i ok sześćset komnat. Były tam spiżarnie, łaźnie, jadalnie z kuchniami, a nawet wodociąg! W pomieszczeniach mieszkalnych są miejsca przeznaczone na łóżka i półki. Były tam także kościoły, skarbiec i komnaty do przechowywania...

Pan Bóg postanowił rozdzielić Ziemię narodom. Dla siebie zachował najpiękniejszy kawałek, tam gdzie góry spotykają się z niebem. Narody ustawiły się w długiej kolejce. Gruzini widząc przepychających się ludzi  rozsiedli się wygodnie i zaczęli  biesiadować. Bawili się, pili i jedli.  Kiedy cała Ziemia była już podzielona, Bóg zorientował się że Gruzini nic nie dostali. Nadal siedzieli i biesiadowali. Postanowił oddać im przeznaczony dla siebie kawał najpiękniejszego lądu. Przez 3 tygodnie przeżyłyśmy 4 pory roku. Gruzja jest piękna i ma wszystko. Nasz kraj także. Ale to tu góry wpadają prosto do morza. Leżycie na plaży i widzicie ośnieżone szczyty. Dotarłyśmy do Borjomi. Będzie to nasza baza wypadowa do Wardzi, skalnego miasta. Samo miasteczko o tej porze roku jest senne. W hostelu w Tbilisi powiedziano nam, że to miejsce na urlop dla babć z wnuczkami i faktycznie tak jest. Jest to miasto uzdrowiskowe i można spróbować tu wody z lokalnego źródła. ...